Z piskiem opon

Czasem hamuje się z piskiem opon.

Wtorek, środa, praca "na maile" z trudnym do pojęcia systemem ważności, chaotycznym zarządzaniem i nieistniejącą organizacją. Kompetencje wyraźnie przekroczone na życzenie przełożonego i przekroczone granice wydolności, kiedy dostajesz 4 minuty do czasu nowe zadanie a potem..potem wraca się do pokoju i nie można podnieść głowy, opanować łez, zatrzymać drżenia rąk a zamiast czegokolwiek słyszy się "dałaś radę".

Ot co i tylko tyle, choć przecież to nawet nie były moje obowiązki.

Piątek, sobota..konferencja z w starym klasztorze, wysokie mury reflektarza, korytarze z oknami wypełnionymi kolorowym światłem witraży, posadzki, niosące echem chyba do XVII wieku odgłos Twoich kroków, aula pełna światła i jakiejś bezpiecznej obecności.

I powrót do domu, drogą o zmienionej ogranizacji ruchu, z liniami wymalowanymi gdzie bądź, szczerzących się bielą, kłujących żólcią odbijającą się w świetle reflektorów i ..bum.

Wizyta u lekarza.."z peselu widzę, że już jesteś dorosła, zacznij trochę dbać o własne zdrowie"..ciśnienie z typu "ciepłego trupa", którym zawsze charakteryzowała się PG skoczyło do niemal 200.

 

Pytanie-zagadka...czy kogoś z tych ludzi w pracy, tak usilnie potrzebujących PG, poklepujących po plecach mówiąc "dałaś radę-będzie więcej", piszących maile po nocy co jeszcze trzeba, co jest konieczne, co "dla nas ważne"...czy ktoś z nich zapytał choć o zdrowie?

 

Jestem dorosła, to raczej podły stan, ale właśnie zahamowałam z piskiem opon..czas zadbać o rozbitą głowę.

O rycerzu

El Nino uzależniony od gry na telefonie/komputerze etc , ograniczony w dostępie doń, zaczyna dzień od pytania :czy będę dziś gLał?

-Chodź, opoiem Ci bajkę-zaczyna PG. EN rozciąga się obok na łóżku, przytula policzek do matczynego ramienia i zastyga w nasłuchiwaniu.

-Dawno temu żył rycerz miał piękną zbroję, zamek i pięknego białego rumaka. Miał też miecz i widoki na królewnę, ale ...wolał grać na komputerze.

EN nerwowo poruszył się wyczuwając kontekst.

-I pewnego razu była wielka bitwa, proporce poruszały się na wietrze, dęły rogi, wszyscy rycerze szykowali się do walki. Każdy wyglądał pięknie, a zbroje lśniły w słońcu. I nasz rycerz też tak chciał. Wziął swój miecz, ubrał zbroję i zszedł do konia do królewskiej stajni. Już chciał osiodłać rumaka gdy koń odwrócił się do rycerza i powiedział:

na komputerze SE jedź!

 

 

EN obraził sie spektakularnie...