Spacerkiem

Korzystając z zawirowania lekarskiego i będąc w rodzinnym city PG naciągnęła Dziadka Gadułę na malutką wycieczkę do miejsca pierwszego jej zamieszkania. Ostatni dzień lata przywitał ją zielonymi trawnikami, tkniętą złotem urodą drzew. Pośmiejscie się Moi Drodzy, ale dziwnie jest wjechać na ulicę, która kiedyś była "moja" i pomyśleć,jaka ona wąska, pamiętać gdzie sie skakało w gumę, popatrzeć na "swój" dom, "swoją" podstawówkę, "swoje" liceum, jakies inne, jakieś mniejsze, jakieś w innych kolorach. jadą PG usmiechała się przez okno. A potem pojechali do Cieplaka, cukierni, w którejmsprzedaje się pączki (i bezy) BEZDYSKUSYJNIE najlepsze na świecie, firma na B..się chowa i nie wychodzi spod stołu. El Nino w foteliku usmarowany lukrem prosił o jeszcze i jeszcze.
-Jedź z nami do naszego domku-zagadał do dziadka-jak chcesz usiadę z tyłu i będziesz sobie cały czas z przodu siedział.

jak Bruce Lee

Po zajęciach karate El Nino zdecydował że skoro sensei robi sobie żarty z jego niesubordynacji to senseia pobije oraz uszkodzi, do czego szykował się cały weekend i w bojowym nastroju powędrował na trening. PG wizualizowała sobie tą walkę stulecia (25 kg EN kontra jakieś 90 kg senseia) i z pewnym niepokojem zaprowadziła EN na poniedziałkowy trening. EN całą drogę opowiadał o rozmiarze szkód jakie wyrządzi oraz o lęku, który zapewne już czuje pan trener.

Cóż...jedyną refleksją PO była ta, że En w kimonie wyglada jak mała, biała, puchata chmurka.

Zwierzęco

-A cóż to za pies-jascurka?-zdziwił się El Nino jamnikiem

Post w bikini

Natrafiła PG czytając Wielki Internet na kilka słów o "Macierzyństwie bez photoshopa", kiedyś-niegdyś czytając "Macierzyństwo bez lukru". Co czas jakiś grzmią media o wolnosci dla piersi karmiących, o sesjach brzuchów rozciągniętych. Temat ciut passe się robi, odrobinę wyświechtany..A PG o nim pisze, w kontekście śmiesznym bo dokładnie tydzień temu pławiła swoje ciało (dwudziestoletnie z takimż samym okładem) u źródeł, w gorących basenach, pośród brzuchów różnego kalibru, kształtu i miar...Zatem chwila ekshibicjonizmu blogowego voila: nigdy nie należałam do tych drobnych, szczupłych jak trzcinka z samego tylko urodzenia, chwiejących się na wietrze kibicią szczupłą jak igła. Nie uważam, że jedzenie jest grzechem, ba..jest bajecznie zmysłowe i super przyjemne. Aby zatem nie stać się przysłowiową grubą babą od tycityci dzieciństwa się ruszałam. Najpierw była koszykówka, po drodze fitnessy a w tym wszystkim odwieczna miłość - pływanie. Żadna tam ze mnie Chodakowska, tu uwiera, tam by się chciało mieć mniej. Zmiany jakie przyiosły ciąże przyjęłam..ze spokojem, chyba niczego naturalniej nie potraktowałam jak rosnącego brzucha głaskanego z radością. Ale i świadomością, że trzeba o niego dbać. Po El Nino siostra prawie mnie złapała na skłonach na drugi dzień (5 wykonanych) ale jej się nie udało, więc się nie liczy.
Wróćmy do źródeł...mam dziwne wrażenie, że tylko Polki mają taką "schozofrenię" na temat niekochania własnego ciała. "Teraz mnie zobaczycie"-powie jedna, "Sorry za brzuch"-druga, tymczasem Rosjanki, Słowaczki, Węgierki, że o Niemkach nie wspomnę, chodzą dumnie w bikini wielkości biletu tramwajowego, prężąc różnie prężne piersi i pośladki, bawiąc się dobrze, nie przejmując niczym, z uśmiechem i kokieterią przypinając kluczyk do szafki, między miseczkami biustonosza. A Polki.. niczego nam nie brakuje, nie jesteśmy bardziej zaniedbane,powiedziałabym: wręcz przeciwnie (a Dziadek Gaduła doda "jak byłem w Australii to Polkę rozpoznawałem z kilometra TAKIE są zadbane"), tylko bardziej ...zahukane. Ja taka jestem. Obejrzałam własne zdjęcia w bikini, broniąc się wcześniej rękami i nogami, jakby to był wielki wstyd, ba, pokazałam je nawet zaufanej Annie. A wszystko to w ramach małego remontu własnych poglądow. Nie jestem fanką fotografowania rozstępów, blizn ale kobiet prawdziwych, nie: wygładzanych, już tak. Nie róbmy z macierzyństwa, i wszystkiego co z nim związane cyrku.
Od dziś obiecuję:
częściej patrząc w lustro uśmiechać się do niego i nie przestawać myśleć, że kocham swoje ciało, bo DAŁO RADĘ, było pierwsyzm, najlepszym miejscem dla dwóch fantastycznych Osób, które nosiło, kołysało, karmiło, kocham swój brzuch, bo...jest jaki jest nie dlatego, że zrobił się taki sam, tylko dlatego, że macham od lat brzuszki przynajmniej 5 razy w tygodniu, kocham się taką jaką jestem, a nie inną. Bo to właśnie ja: geny mojej mamy, moich babek i prababek, przeszłość przebytych urazów, wspomnienie tego co je ukształtowało i czasu, który płynie. I kocham je bardziej niż kiedyś i chcę kochać, bo to przecież kochanie siebie.

Ach ach, epistoły, (jeszcze się rok akademicki nie zaczął a ja już leję wodę) znowu Dr Jot będzie uśmiechał się pod nosem, a Bartek rzuci jakiś tekst mimochodem..może na gg (i super, Panowie).
A Dziewczyny...nie jesteśmy z żurnala..i bardzo dobrze, to, co w żurnalu jest zwykle płaskie i przereklamowane, a my? My jestesmy super, chude i puchate, niskie, wysokie, z za wąskimi ustami, za szerokimi biodrami itd itp...




P.S. Pamiętam, że za czasów podstawówki moją wielką bolączką i olbrzymim kompleksem był...kształt paznokci, super, prawda? :) Czas wyrosnąć z głupot.