Pstryk

Junior gadał, sam już nie wiedząc o czym, PM kosił trawę pierwszy raz w tym roku, a PG prowadzała El Niño za rączki, na boso , po trawie. Towarzyszyło temu kwietniowe słońce i głośny śmiech El Niño gdy mała stopka zastygała w górze i oglądał ją zainteresowany.
Pierwsze koszenie, pierwszy bosy spacer i pierwszy raz w życiu tak brudne stopki.

Gdy byłam mała nieraz zaciskałam mocno powieki, gdy było mi dobrze, tak,żeby zatrzymać, zapamiętać, "zrobić zdjęcie" na wewnętrznej stronie powiek, schować na zawsze.

Pstryk.

Lotniczo

-Tyle się płaci a tak się wlecze ten samolot-wycedziła rAnna-no nie masz wrażenia, że w ogóle ..stoimy w powietrzu?
-Dzień Dobry-odezwał się głos kapitana-nazywam się kapitan BlaBla, lecimy z prędkością 700km/h

PG podtrzymała kontakt wzrokowy z rAnną

wspomnieniowo

-Uważam, że zachowała się...co najmniej nieładnie..co najmniej-powiedziała poważnym tonem rAnna leżąc późną nocą w łóżku z PG
Zapatrzyły się z refleksją w ledwie widoczny w szarości sufit, gdzieś obok pochrapywał Junior.
-Wiesz..gdyby jej nie było w domu, ale człowiek jedzie kawał drogi jednak, prawda?-ton rAnny nie był ani grama mniej poważny, a w wypowiedzi wyczuwało się wyraźne rozżalenie-najgorsze, że przecież widzi nas jak stoimy przy domofonie, prawda? I tu się NIE DA udawać,że jej nie ma w domu, flaga jest na maszcie-znaczy nigdzie nie wychodziła...do Biedronki czy coś. Przecież nie musiała od razu na obiad, a jakąś herbatę na pewno  w domu ma. Tu wszyscy mają w domu herbatę...Zrobiłaby herbaty, jakieś ciastka, delicje czy coś  by nie było sprawy przecież. A myśmy przyjechali, tak? I staliśmy jak te ciecie pod bramą. Bo jaśnie pani udawała,że jej nie ma...nieładnie oj nieładnie...Przesadziła trochę...uważam.



Tak, byliśmy pod pałacem Buckingham, tak, Królowa nie otworzyła.

Wzruszająco

W kuchni PM bawił się w kucharza, przygotowując kolację dla siebie i Juniora. PG wyjąwszy młodsze dziecię z fotelika przytuliła i rozcałowała się... zupełnie niechcący.
Mała rączka dyskretnie powędrowała ku dołowi, gdy mijali blat kuchenny. Szybkim, zwinnym ruchem El Niño pochwycił leżącą na blacie bułeczkę i przytuliwszy się do PG raptownie przyłożył ją sobie do buzi. (Bułeczkę, nie Gadułę). PG wtuliła nos w jasne włoski i wyszeptała cichutko "nie powiem, nikomu, nie powiem".
El Niño niejako w odpowiedzi poczęstował matkę pieczywem przykładając bułkę do jej ust.
-Dziękuję-wzruszyła się na krótko, bo po kolejnym kęsie, El Niño znów zatkał jej usta bułeczką...tym samy rozpoczynając regularne karmienie raz po razie siebie i jej.
Karmienie przebiegało uczciwie i pośpiesznie. W błękitnych oczach EN lśniły iskierki, zielone oczy PG zaszły łzami wzruszenia..a może rozbawienia.
-Popatrz jakie dobre dzieciątko- wydusiła wreszcie-karmi mamę! Moje, moje, moje..
-Mhm- odmruczał PM- podkręcił i dzieli się łupem. Odpowiedzialnością też się podzielicie!!!

E tam. Uciekli do sypialni, gdzie podczas podziału zagarniętego pieczywa EN usnął..w pół słowa i z kawałkiem bułeczki w puchatej rączce.

Pisać mi się nie chce ostatnio

Przeżyliśmy Święta i czas poświąteczny, spokojnie. Babka świąteczna skończyła swój żywot w sposób nagły i spektakularny, schab cieszył się powodzeniem, a sernik żył krótko i intensywnie.
Kwiecień i maj to czas konferencji zatem trzeba rzucić się w wir pisania

o tym i owym

i nie będą to raczej radosne pisanki.